♫ ♥●••·˙ထြက္ရွိၿပီးေသာ စာအုပ္အခ်ိဳ႕˙·••●♥♫
မိုင္တိုင္၂၀
20.jpg
11.jpg လမင္းရိႈက္သံ
 moon1.jpg
11.jpg မိေတာ
mitaw2.jpg
moon2.jpg သက္တံ ၁၀စင္း
rainbow.jpg
yellowflowersfront.jpg

♫ ♥●••·˙My story telling is reshaped by your attentive imagination˙·••●♥♫

April 6, 2014

မိေတာႏွင့္ အနီေရာင္လန္ဘာဂီနီ

Filed under: မိေတာ, ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 12:08 am

 red-lamborghini-veneno.jpg

မိေတာသည္ ဂ်ဴနီယာေတာအတြက္ ဂ်င္းပန္အဝယ္ထြက္ေလသည္။ ကုန္တိုက္ႀကီးမ်ားတြင္ ေစ်းဝယ္ထြက္ရသည္ကို ငယ္စဥ္ကပင္ စိတ္မပါေသာ မိေတာသည္၊ ကုန္တိုက္ထဲမွ ေရေမႊးနံ႔၊ လူနံ႔၊ ကုန္ပစၥည္းမ်ားရနံ႔မ်ားကို ဘယ္ႏိုင္ငံေရာက္ေရာက္၊ ဘယ္ေလာက္ေမႊးေမႊး၊ မႏွစ္သက္သူျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း ဂ်ဴနီယာေတာ၏ ဂ်င္းပန္မ်ား ဒူးေခါင္းမွ ၿပဲေနၿပီျဖစ္သျဖင့္ မဝယ္မျဖစ္ ေစ်းဝယ္ထြက္ရျခင္းပင္။

ဂ်ဴနီယာေတာသည္ ေဘာင္းဘီကို ဂ်င္းပန္သာ ဝတ္ေလသည္။ မိခင္ေျခရာနင္းသလားမသိ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဂ်င္းေဘာင္းဘီလက္ႏိႈက္ၿပီး ပလက္ေဖာင္းေဘး ေလွ်ာက္ရသည္ကို အဟုတ္ႀကီးထင္ခဲ႔မိေတာမွာ၊ ဂ်ဴနီယာေတာႏွင့္မွ ဝဋ္လိုက္ေလၿပီ။

“တစ္ျခားေဘာင္းဘီေတြလည္း ဝတ္ပါဦး သမီးရယ္၊ ဂ်င္းပန္ခ်ည္းပဲ ခ်ဝတ္ပစ္တာ၊ ရွိသမွ်ဂ်င္းေတြလည္း ဒူးက ေပါက္ကုန္ၿပီ”
“ဟင့္အင္း…. ဂ်င္းပန္ပဲႀကိဳက္တယ္၊ ေနာက္ၿပီး skinny jeans ပဲ ႀကိဳက္တယ္”
“အမေလးေတာ္၊ ဂ်င္းပန္ေတာင္မွ ေျခသလုံးမွာ ၾကပ္ေနတဲ႔ ဂ်င္းကိုမွ ႀကိဳက္ရသလား၊ ဒူးေခါင္းေတြမွာ အကုန္ေပါက္ေနတာ ၾကပ္လြန္းလို႔ျဖစ္ရမယ္။ ဂ်င္းပန္ေတြခ်ည္းပဲ ဝယ္မေပးႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ တစ္ျခားေဘာင္းဘီေတြပဲ ဝယ္ေပးႏိုင္ေတာ႔မယ္၊ ဂ်င္းပန္ဝယ္ျဖစ္ရင္လည္း ခပ္ပြပြဂ်င္းေတြပဲ ဝယ္ေပးေတာ႔မယ္”
“မႀကိဳက္ဘူး၊ ခပ္ပြပြဂ်င္းေတြ မဝတ္ခ်င္ဘူး”
“စိတ္ညစ္လိုက္တာေနာ္….. မင္းကိုယ္မင္း အပ်ိဳမ်ားထင္ေနလား… ဟင္”
“အပ်ိဳဆိုတာ ဘာလဲဟင္ ေမေမ”

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

March 30, 2014

ဧျပီလ ၁၅ ရက္ - လငပုပ္ဖမ္းျခင္း

Filed under: နကၡတ္တၱေဗဒ (Astronomy) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 10:56 pm

ဧျပီလ ၁၅ ရက္ ၂၀၁၄ မွာ လငပုတ္ဖမ္းပါမယ္။
ျမန္မာျပည္က မျမင္ရေပမယ္႔ အျခားႏိုင္ငံမ်ားမွ စိတ္ဝင္စားသူ ျမန္မာမ်ား ၾကည္႔ႏိုင္ရန္ ေျမပုံေလးပါ ထည္႔သြင္းထားပါတယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

March 29, 2014

ကန္ရာသီဖြား အမ်ိဳးသမီးမ်ား (Virgo - ၾသဂုတ္ ၂၃ မွ စက္တင္ဘာ ၂၂)

Filed under: astrology — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 12:45 am

 virgo.jpgလက္ေတြ႔က်တယ္၊ ရိုးရိုးသားသားေနတယ္၊ ဥာဏ္ရည္ျမင့္တယ္၊ ကူညီတတ္၊ ႏွစ္လိုဘြယ္ေကာင္းတယ္၊ အျမင္စူးရွတယ္၊ အားကိုးလို႔ရတယ္၊ ဟသဥာဏ္ရႊင္တယ္၊ တာဝန္ေက်တယ္၊ အရာရာကို အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေစခ်င္တယ္၊ အဲဒါေတြကေတာ႔ ကန္ရာသီဖြား မိန္းကေလးေတြရဲ႕ သဘာဝပါ။

ဒါေပမယ္႔ သူတို႔ေတြဟာ တာဝန္ေက်လြန္းၿပီး အရာရာကို အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွား ၿပီး စိတ္တိုတတ္တာေတြလည္း ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔အေနနဲ႔က တစ္စုံတစ္ခုမွာပဲ အာရုံစူးစိုက္ဖို႔၊ အာရုံမမ်ားဖို႔ အႀကံေပးၾကပါတယ္။
ကန္ရာသီဖြားအမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ အေကာင္းဆုံးပိုင္ဆိုင္မႈေတြဟာ ဘာေတြလဲဆိုရင္ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းမႈ၊ အကင္းပါးၿပီး ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးရွိမႈ၊ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာတတ္မႈေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္တဲ႔။ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခု မခ်ရခင္မွာလည္း ေသခ်ာေတြးေတာၿပီးမွ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်တတ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
သူတို႔ရဲ႕ အျပင္ပန္းကိုၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ စိတ္ဓာတ္မာ (strong-minded) တဲ႔ သေဘာရွိေပမယ္႔ တစ္ကယ္ကေတာ႔ emotional ျဖစ္တတ္ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အရာရာမွာ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ အျပစ္အနာ ရွာတတ္တဲ႔ သေဘာရွိတာေတြလည္း ရွိေပမယ္႔ သူတို႔ဟာ သူမ်ားကိုခ်ည္းပဲ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ အျပစ္အနာရွာတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ၊ မိမိကိုယ္ကိုလည္း ေလ႔လာသုံးသပ္အျမဲခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာလို႔ အျပစ္ရွာ တတ္သူမ်ားလည္း ျဖစ္တယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

March 22, 2014

စိန္ပြင့္နဲ႔ ပဲႀကီးေလွာ္ လဲမစားမိေစဖို႔…

Filed under: ေဆာင္းပါး, စာစု — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 12:32 am

 moneytree.jpg

 ဒီကေန႔ ကေတာ႔ မဂၤလာရွိတဲ႔ ေန႔ေလးပါပဲ။ ဆရာဦးသန္းျမင့္ဦး page ကေနတဆင့္ ဖတ္လိုက္ရတဲ႔ သတင္းေလးတစ္ခုပါ။ ျမန္မာ႔သစ္ (raw timber logs) ေတြကို ဧျပီလ ၁ရက္ေန႔မွစၿပီး တင္ပို႔ခြင့္ေတြကို ကန္႔သတ္တားဆီးေတာ႔မယ္႔ သတင္းပါပဲ။

 

ဟိုတစ္ေလာက ျမန္မာ႔သနပ္ခါးထုတ္လုပ္မႈနည္းတစ္မ်ိဳးကို ဂ်ပန္ကမူပိုင္ခြင့္တင္တဲ႔ ကိစၥနဲ႔ဆက္ႏြယ္ၿပီး ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ႔ပါတယ္။ Paclitaxel အတြက္ ျမန္မာ႔ေက်ာက္ထင္းရူးေတြကို တရုတ္ေတြကတဆင့္၊ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွ pharmaceutical giants ႀကီးေတြဟာ တရုတ္သစ္ကုမၸဏီေတြမွ တရားဝင္ဝယ္ယူတဲ႔ ကိစၥပါ။

သစ္ေတြကို ျမန္မာျပည္တြင္းကေန ခုတ္ထြင္ေရာင္းခ်ခဲ႔ၾကတာ ၾကာပါၿပီ။ ေရႊထက္အဆ ၄၀ တန္ဘိုးရွိတဲ႔ ပစၥည္းထြက္တဲ႔ ထင္းရူးပင္ေတြဟာ ထင္းေစ်းနဲ႔ႏိုင္ငံျခားကို အေရာင္းခံခဲ႔ရတဲ႔ ကိစၥဟာ တစ္ကယ္ေတာ႔ ရင္နာစရာအျဖစ္ပါ။ Paclitaxel ဆိုတာ ကုန္ၾကမ္းအဆင့္ပဲ ရွိေသးတဲ႔ ဓာတ္တစ္မ်ိဳးပါ။ ေဆး၀ါးအဆင့္ေရာက္ရင္ ေရႊထက္အဆ ၄၀၀ ေလာက္ထိ ေစ်းရွိပါတယ္.အဲဒီအတြက္ တိုင္းျပည္က တန္ရာတန္ေၾကးရတယ္ဆိုခဲ႔ရင္ က်မ မေျပာပါဘူး။

ဆရာဦးသန္႔ျမင့္ဦးရဲ႕ ပိုစ္ေအာက္မွာလည္း တစ္ေယာက္က ေကာ႔မန္႔ေပးသြားပါတယ္။ ကၽြန္းသစ္ေတြ ဒီေလာက္ထြက္တဲ႔ တိုင္းျပည္မွာ ကမၻာ႔အရွည္ဆုံး ကၽြန္းတံတားရယ္လို႔ ကမၻာအႏွံ႔က ခရီးသြားေတြ လာၾကည္႔ရတဲ႔ ဦးပိန္တံတားကေတာ႔ ခေနာ္ခနဲ႔ ျဖစ္ေနရတဲ႔အျဖစ္မ်ိဳးကလည္း  မသင့္ေတာ္လွပါဘူး။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

March 20, 2014

အေရာင္ျဖင့္ ေဖာ္က်ဴးအပ္ေသာ….

Filed under: ပန္းခ်ီ (Paintings) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 5:28 pm

ခုတစ္ေလာ….
ဆြဲျဖစ္တာေလးေတြပါ….
♫ ♥●••·˙˙·••●♥♫

အႏုပညာသမားလို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ေတာ႔ တံဆိပ္မတပ္၀ံ႔ပါဘူး…

ခုလို စာေရးေနတာ ပုံေတြဆြဲေနတာ ကဗ်ာေတြ စပ္ေနတာကို….
ပင္ပန္းခက္ခဲတဲ႔ အလုပ္ေတြ….. ခြန္အားကုန္တဲ႔ အလုပ္ေတြလို႔ ထင္မိတဲ႔သူေတြ ရွိႏိုင္ေပမယ္႔….

က်မအတြက္ကေတာ႔ စာမေရး ကဗ်ာမစပ္၊ ပုံမဆြဲျဖစ္တဲ႔ ေန႔ေတြဟာ………..
သြားမတိုက္မိတဲ႔ ေန႔ေတြ…
ေရမခ်ိဳးထားမိတဲ႔ ေန႔ေတြလို…
ဟို….
ဝက္ၿခံ မွည္ေနေသာ္လည္း… ဝက္ၿခံမညွစ္ရသလိုမ်ိဳး….
(ဘယ္လို ဥပမာ ေပးရမွန္းမသိလို႔ကြယ္…)

What I’m trying to say is it comes naturally - so natural that it’s like having a bath or brushing your teeth… :D

အဲသလို ခံစားေနရတတ္တယ္…..လို႔ …
ဆိုလိုတာပါ…

ဒါေတြကို…..
အႏုပညာအားေကာင္းသူေတြကေတာ႔ ခံစားတတ္မိမွာ…..

tree.jpg

 

ဒီပုံေလးကေတာ႔ ဆရာညီညီေအာင္ရဲ႕ ဓာတ္ပုံေလးကို ျပန္ဆြဲထားတာပါ….
documentary တစ္ခုၾကည္႔ရင္း လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္နဲ႔ နာရီဝက္ပဲ ၾကာပါတယ္…။

tree2.jpg

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

March 17, 2014

မိေတာ ႏွင့္ ေတာင္သမန္အင္း ဇာတ္လမ္း

Filed under: မိေတာ, ျပဳံးစရာ, ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 12:30 am

 hand.jpg

 ေႏြဦးေပါက္သည္ႏွင့္ မကၠဆီကိုဘက္မွ ဌက္မ်ား ကေနဒါဘက္သို႔ ျပန္လည္ပ်ံသန္းလာသကဲ႔သို႔၊ မိေတာ၏ မိခင္ႀကီးသည္လည္း ျမန္မာျပည္မွ ကေနဒါသို႔ ျပန္လာၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အလြန္အမင္းေပ်ာ္ေနမိေလသည္။

 

မိခင္ႀကီးႏွင့္အတူပါလာေသာ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္၊ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္၊ ငါးသလဲထိုးေၾကာ္ စေသာ… လွ်ာေပၚတြင္ နတ္သုဒၶါတမွ် အရသာရွိလွေလေသာ ျမန္မာအစားအစာမ်ားကိုလည္း စားရေတာ႔မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားေနျခင္းလည္းျဖစ္သည္။

 

မိခင္ႀကီးထံမွ မိေတာ အလြန္ႏွစ္သက္ေသာ မယ္ဇင္ပင္ေစ႔ (သို႔မဟုတ္) မဥၨဴသကနတ္ပန္းပင္မွ ရေသာ အေစ႔ကေလးမ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္အပ္ေသာ ပိုက္ဆံအိတ္ကေလးမ်ား၊ လက္ေကာက္ေပ်ာ႔ေလးမ်ားႏွင့္ ေသာ႔ခ်ိတ္ကေလးမ်ားကိုလည္း ျမတ္ႏိုးရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားကာ မထိရက္မကိုင္ရက္ေအာင္ ျဖစ္ေနမိေလသည္။

မိခင္ႀကီးသည္လည္း “မိေတာ၏ ရွတတေန႔စြဲမ်ား” စာအုပ္မ်ားကိုလည္း မည္သို႔မည္ပုံ လက္မွတ္ထုိးကာ လူအမ်ားကို အလွဴေပးလိုက္ေၾကာင္းကိုလည္း ၾကားသိရေလသည္။

“ေမေမက စာအုပ္ အုပ္ ၃၀ ကို အကုန္ေပးပစ္လိုက္တာလား”

“အင္း…. အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ ကိုယ္စား… ဆိုၿပီး လက္မွတ္ေတြ ထိုးထိုးၿပီး လက္ေဆာင္ေပးပစ္လိုက္တာပဲ”

“နည္းနည္းေလးေတာင္ ေရာင္းမၾကည္႔ဘူးလားဟင္”

မိေတာ မရဲတရဲေလး ေမးမိေလသည္။

“သူတို႔က ဝယ္ခ်င္တာ။ ဝယ္မယ္လည္းေျပာတယ္၊ ဒါေပမယ္႔ ေမေမက လက္ေဆာင္ေပးပစ္လိုက္တာေလ”

“အြမ္….”

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

March 13, 2014

ကမၻာ႔ဆြဲအားရဲ႕ မ်က္ျမင္မရတဲ႔ႀကိဳး

Filed under: my notes, အေတြးအျမင္, Vancouver, Canada, စာစု — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 1:22 am

 stone4.jpgေဆာင္းကုန္ေတာ႔မယ္…။

ေႏြဦးေရာက္လို႔ အေအးဓာတ္ေလ်ာ႔သြားတာနဲ႔ ပင္လယ္ျပင္ဘက္ကို က်မ ေျခဦးလွည္႔ျဖစ္ေတာ႔တယ္။

 

ပူေႏြးလာေနတဲ႔ ေႏြဦးရာသီ မဆိုထားနဲ႔၊ ဆီးႏွင္းေတြ တဖြဲဖြဲက်ေနတာေတာင္မွ ပင္လယ္ျပင္ကို က်မက ေမွ်ာ္ေငးတတ္ေသးတာ။

ဆီးႏွင္းေတြ ပင္လယ္ထဲကို က်တာ ျမင္ဖူးၾကပါသလား။ အဆုပ္လိုက္အခဲလိုက္ ေရခဲပန္းပြင့္ေတြဟာ တဝုန္းဝုန္းရိုက္ခတ္ေနတဲ႔ ပင္လယ္ေရထဲကို က်သြားၿပီဆိုတာနဲ႔ ပင္လယ္ျပင္က သိမ္းပိုက္ေပြ႔ဖက္ပစ္လိုက္တာမ်ိဳး။ ေနာက္…. ဆီးႏွင္းပန္းပြင့္တို႔က ပင္လယ္ျပင္ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲ စုပ္စျမဳပ္စ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာမ်ိဳး….။

သိပ္လွတဲ႔ ရႈခင္းေတြပဲေပါ့…။

အဲသလို… ေအးခဲတဲ႔ေဆာင္းရာသီေတြမွာေတာင္ ပင္လယ္ဘက္ေရာက္တတ္တဲ႔ က်မ…
ေႏြဦးေရာက္ေတာ႔မွာမို႔ ကမ္းေျခဘက္ ေရာက္ခဲ႔ရျပန္တာေပါ့။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

March 9, 2014

စြန္းထင္းသြားေလေတာ႔…

Filed under: my notes, အေတြးအျမင္ — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 11:51 pm

window.jpg

ဒီကေန႔က ေနက သာေနတယ္…။

အျပင္မွာ ေလေတြကေတာ႔ တိုက္ေနတယ္..။

 

ပိတ္ခါနီးမို႔ လူရွင္းၿပီး ၿငိမ္သက္လာေနတဲ႔ ဆိုင္ေလးထဲက ေထာင့္ခုံေလးတစ္လုံးေပၚမွာ….

 

တိတ္တိတ္ကေလးေပါ့…
က်မ စာဖတ္ေနခဲ႔တယ္။

 နားက နားၾကပ္ထဲကလည္း ဆရာထီးရဲ႕ “စဥ္းစားပါဦး” သီခ်င္းေလးက ထပ္ခါတလဲလဲ…။

 

က်မဖတ္ေနတဲ႔ စာအုပ္ေလးထဲက စာပိုဒ္ေလးတစ္ပိုဒ္က က်မကို ရွက္ေသြးျဖန္းသြားေစခဲ႔တယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

March 2, 2014

အလုပ္ဟူသမွ် (၂)

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 2:18 am

ဒီစာကိုဖတ္တဲ႔အခါမွာ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းလာတဲ႔ ျမန္မာေတြအေနနဲ႔ပဲ ဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ မိမိေရာက္ေနတဲ႔ တိုင္းျပည္ကို ကိုယ္စားျပဳတဲ႔ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ မဖတ္ဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံလိုပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ႔ ထိုင္းကျမန္မာ၊ ကိုယ္ကေတာ႔ အေမရိကန္မွျမန္မာ၊ ကိုယ္ကေတာ႔ စကာပူမွျမန္မာ၊ ကိုယ္ကေတာ႔ မေလးရွားမွျမန္မာ၊ ကိုယ္ကေတာ႔ ဩစေၾတးလ်မွ ျမန္မာ၊ ေဟာင္ေကာင္ျမန္မာ၊ ဗီယက္နမ္ျမန္မာ၊ ထိုင္ဝမ္ျမန္မာ… ဆိုတဲ႔စိတ္ေတြနဲ႔ ဒီစာကို ဖတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ႔ အစကတည္းက မဖတ္ဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။

ဖရန္စစ္စကာ ဟာရာဒူရာ။

မနီလာယူနီဗာစတီမွ Bachelor of Science in Commerce with a Major in Statistics & management Accounting ဘြဲ႔ရထားတဲ႔ “ဖရန္စစ္စကာ ဟာရာဒူရာ”…. ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ ၉ ေယာက္ရွိၿပီး၊ အငယ္ဆုံးျဖစ္တယ္။ သူမဟာ ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ အငယ္ဆုံးျဖစ္ေသာ္လည္း ပညာအတတ္ဆုံးျဖစ္တဲ႔အတြက္ သူမအေပၚမွာ အားလုံးက မီွခိုေနၾကရေၾကာင္း၊ မိဘေမာင္ဘြားေတြကလည္း သူမကို အားကိုးေၾကာင္း၊ အိမ္မွာ ထမင္းေတာင္ မခ်က္ခဲ႔ရေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္…. ပညာေတြသာတတ္ေပမယ္႔လည္း ႏိုင္ငံျခားမွာအလုပ္ထြက္လုပ္ခ်င္လို႔ အိမ္ေဖာ္အလုပ္နဲ႔ထြက္လာရေၾကာင္း၊ အစ္မေတြ အစ္ကိုေတြဟာ အိမ္ေထာင္ရက္သားေတြ က်ေနၾကၿပီျဖစ္ေပမယ္႔လည္း သူမ ပို႔မယ္႔ေငြကိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကေၾကာင္း ဆိုတယ္။ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းေတြရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးေတြကလည္း အဆင္မေျပၾကေတာ႔ သူမဟာ အိမ္ေထာင္ေရးေတြကို ေၾကာက္လြန္းလို႔ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေနသြားဖို႔ရွိတယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းေတြကို က်မ သိခဲ႔ရတယ္။

သူမဟာ အလုပ္ခ်ိန္ၿပီးသြားတဲ႔အခါေတြမွာလည္း အခန္းေအာင္းၿပီး စာဖတ္တတ္တယ္။ အိမ္ကစာအုပ္စင္ေပၚမွာရွိတဲ႔ စာရင္းအင္းနဲ႔ဆိုင္တဲ႔စာအုပ္ေတြ ေပ်ာက္ေနလို႔ က်မ ရွာခဲ႔ဖူးတယ္။ ေနာက္ေတာ႔မွ အဲဒီစာအုပ္ေတြဟာ သူမအခန္းထဲမွာ ေရာက္ေနခဲ႔တာျဖစ္ေၾကာင္းေျပာၿပီး သူက ထုတ္လာေပးတယ္။ က်မကလည္း စာအုပ္စင္မွာရွိတဲ႔စာအုပ္ေတြ ႀကိဳက္တာယူဖတ္ခြင့္ျပဳထားတာမို႔ ဖတ္ၿပီးရင္ေတာ႔ ျပန္ထားလို႔ပဲ ေျပာျဖစ္တယ္။ သူမဟာ ပန္းခ်ီသမားတစ္ဦးလည္းျဖစ္တယ္။ ေရေဆးပန္းခ်ီ၊ ဆီေဆးပန္းခ်ီေတြကို ပရိုဖက္ရွင္နယ္တစ္ေယာက္လို ဆြဲႏိုင္သူျဖစ္တယ္။ ဖရန္စစ္စကာဟာ ဒူဘိုင္းမွ သူ႔အလုပ္ရွင္ဟာ သူ႔အေပၚမွာ အလြန္ေကာင္းမြန္ေၾကာင္းကို ေျပာျပတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူမက ကေနဒါမွာ ေနထိုင္လိုတဲ႔အတြက္ ဒီဘက္ကို ထြက္လာတာျဖစ္တယ္လို႔ဆိုုတယ္။ ဒူဘိုင္းဟာ သူ႔အတြက္ stepping stone ျဖစ္တယ္လို႔ သူက ဆိုပါတယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

February 28, 2014

အလုပ္ဟူသမွ်….

Filed under: ေဆာင္းပါး, စာစု — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 1:38 am

ျမန္မာျပည္ဟာ ဆင္းရဲတယ္။ မွန္ပါတယ္၊ က်မတို႔ ဆင္းရဲတယ္။ ကမၻာ႔အလယ္မွာ မ်က္ႏွာမြဲေတြျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဝမ္းေရးကိုေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ အစုလိုက္အၿပဳံလိုက္ အျခားတိုင္းျပည္ေတြမွာ အိမ္ေဖာ္ေတြအေနနဲ႔ သြားေရာက္ၿပီး လုပ္ကိုင္ရွာေဖြစားေသာက္ရေလာင္ေအာင္ကို အေျခအေနဆိုးေနၿပီလား။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

February 7, 2014

တန္ဘိုးထားတတ္ပါမွ…

Filed under: ေဆာင္းပါး — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 12:59 am

 tree3.jpgအခုတစ္ေလာ ျမန္မာ့ သနပ္ခါးကို ဂ်ပန္ရွိ Patent ကြန္ဗင္းရွင္းမွာ Patent Law မူပိုင္ခြင့္ တင္သြားတဲ႔ ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ႔ က်မထံကို စာပို႔လာၾကေသာ သူေတြရွိပါတယ္။ အဲဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေရးေစခ်င္ၾကလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ Patent Law ေတြက အလြန္ရႈပ္ေထြးတဲ႔အျပင္ က်မထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ကၽြမ္းက်င္တဲ႔သူေတြရွိတဲ႔အတြက္ ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အက်ယ္တဝင့္ မေျပာလိုပါဘူး။ သနပ္ခါးထဲက ပါဝင္ပစၥည္းတစ္ခုခုကို patent လုပ္သြားတာလား၊ process ကို patent လုပ္သြားတာလား၊ စသည္ကို အတိအက်မသိတဲ႔အတြက္လည္း ဘာမွတ္ခ်က္မွ မေပးလိုပါဘူး။

သနပ္ခါးထဲမွာ ပါတဲ႔ ဓာတ္တစ္ခုခုကို လူအမ်ားအက်ိဳးရွိမယ္႔ ပစၥည္းတစ္ခုခုထုတ္ဖို႔ patent လုပ္ထားတာလား၊ အဲသလို အဖိုးတန္တဲ႔ ျမန္မာ႔သနပ္ခါးကို ေရာင္းအားသြက္ေစျခင္းျဖင့္ ျမန္မာျပည္အတြက္ ပိုအက်ိဳးရွိေစမလား စသည္ကိုလည္း ထည္႔တြက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
က်မတို႔တိုင္းျပည္ထဲမွ လူအမ်ားစု သိတာက ျမန္မာ႔ ကၽြန္းသစ္၊ ပတၱျမား၊ သနပ္ခါးေလာက္ပဲလို႔ ဆိုလို႔ရတယ္။ တစ္ကယ္ကေတာ႔ ျမန္မာျပည္တြင္းက ထြက္သမွ်အပင္တိုင္း၊ ရွိသမွ် သတၱဝါတိုင္းဟာ တန္ဘိုးအလြန္ရွိပါတယ္။ အဲသလိုတန္ဘိုးရွိလွတဲ႔ သံယံဇာတပစၥည္းေတြကိုလည္း ဝိုင္းၿပီးအမဲဖ်က္ခံေနရတာက ၾကာခဲ႔ပါၿပီ။

ဒီေနရာမွာ ကိုယ္ေတြ႔တစ္ခုကိုပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

Cancer Chemotherapy မွာ ထည္႔သုံးတဲ႔ Paclitaxel ဆိုတဲ႔ mitotic inhibitor ေဆးဝါးတစ္မ်ိဳး ရွိပါတယ္။ အဲဒီ Paclitaxel ဟာ Yew လို႔ေခၚတဲ႔ ထင္းရူးပင္တစ္မ်ိဳးရဲ႕ အေခါက္ကေန ထုတ္ေဖာ္ရရွိတာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီထုတ္နည္းကိုလည္း Research Triangle Institute မွ လူေတြက ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ႔တာပါ။

လိုတိုရွင္းနဲ႔ လူအမ်ားစုနားလည္ေအာင္ (မပ်င္းရိေအာင္) ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြဟာ၊ အဲဒီထင္းရူးပင္ေတြကို ခုတ္ထြင္ၿပီး ေဆးေဖာ္ၾကတယ္။ ခုတ္ထြင္လြန္းလာတဲ႔အခါမွာ အေမရိကန္၊ ကေနဒါ တိုင္းျပည္မ်ားဟာ သူတို႔တိုင္းျပည္မွသစ္ေတာေတြ ျပဳန္းတီးကုန္မွာစိုးလို႔ သစ္ခုတ္ခြင့္ေတြရုတ္သိမ္းလိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ႔ အဲသလိုသစ္ပင္ေတြ ရႏိုင္မယ္႔ တရုတ္ျပည္ထိ ေျခဆန္႔လာၾကတယ္။ တရုတ္ျပည္ကလည္း သူတို႔တိုင္းျပည္မွသစ္ေတာေတြ ျပဳန္းတီးမွာေၾကာက္ေတာ႔ သစ္ခုတ္ခြင့္ေတြ ပိတ္ပင္ျပန္တယ္။ အဲဒီေတာ႔ pharmaceutical giant ႀကီးေတြဆီကို Yew သစ္ပင္ေတြ ေရာင္းခ်င္တဲ႔ တရုတ္စီးပြားေရးသမားေတြဟာ ဘယ္တိုင္းျပည္ကို ေျခဦးလွည္႔တယ္ ထင္ပါသလဲ။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

February 1, 2014

ႏွလုံးသားဂိမ္းမ်ား၏အဆုံးဝယ္

Filed under: Gamer မဂၢဇင္း, ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 12:38 pm

 

feb2014novel.jpg

 

အေအးဆိုင္ကေလးေရွ႕ ေျမကြက္ေလးေပၚရွိ သစ္ရြက္ေၾကြေလးမ်ားက ေျမျပင္ေပၚတြင္ ခပ္တိုးတိုးလွ်ပ္တိုက္၍ ေျပးလႊားသြားၾကေလသည္။ အေအးခြက္ကေလးမ်ားကျဖင့္ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္လို႔။ အေဝးကို လွမ္းေမွ်ာ္ေငးရင္း မ်က္ႏွာငယ္ေနေသာ ‘ငေပါက္’ ကို ‘ၿမိဳင္’ စိုက္ၾကည္႔ေနမိသည္။

“ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ငေပါက္၊ ဘယ္တစ္ေယာက္နဲ႔ အဆင္မေျပျပန္ဘူးလဲ”
ငေပါက္ ဘာမွ ျပန္မေျဖ။

“ဖားအံက ငယ္ နဲ႔လား”
ငေပါက္ ေခါင္းခါသည္။

“ေတာင္ႀကီးက မမမိုး”
ေပါက္ ႏႈတ္ခမ္းကို မထီတရီျဖင့္ ရြဲ႕ျပသည္။

“မုံရြာက ခ်ိဳေလး လား”
ငေပါက္ သက္ျပင္းခ်သည္။

“မိန္းမေတြနဲ႔ ငါ.. အဆင္မေျပဘူးဆိုတာ ဘယ္တုန္းကရွိဖူးလို႔လဲ ၿမိဳင္.. ရာ”

“နင့္မလဲ ဘယ္လိုမ်ား လွည္႔ပတ္အခ်ိန္ေပးႏိုင္လဲ မသိဘူး”

ထိုအခ်ိန္တြင္ ငေပါက္ေရွ႕မွ ဖုန္းကေလးက တုန္ခါလာေလသည္။

“Excuse me ေနာ္” ဟု ဆိုကာ ဖုန္းကေလးကို လွမ္းကိုင္လိုက္သည္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္းေတြေပမယ္႔ ယခုလိုအခါမ်ားတြင္ေတာ႔ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တတ္ေသးေသာ ငေပါက္။

“ဟလို…. ခ်စ္၊ ေျပာ၊ အင္း… ကိုယ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ အေအးဆိုင္မွာ၊ ခဏေန ျပန္ေခၚလိုက္မယ္ေနာ္၊ အင္းအင္း… မစ္ယူ၊ မြမြ၊ ဂရုစိုက္ေနာ္၊ ေဟ႔…. ေနဦး၊ လဗ္ယူ.. အဟက္”
ငေပါက္ .. ဖုန္းခ်လိုက္ၿပီး စားပြဲေပၚတင္ရုံရွိေသး၊ ဖုန္းကေလးက ထပ္ျမည္လာျပန္သည္။

“အိပ္စ္က်ဴ႕မီ အဂန္း”

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

January 29, 2014

မိေတာႏွင့္ ေသြးလွဴျခင္း

Filed under: မိေတာ, ျပဳံးစရာ — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 1:18 am

မိေတာသည္ ယခုႏွစ္ေမြးေန႔ရက္တြင္ မိသားစု၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ား၏ ဂရုစိုက္မႈကို ခံရသျဖင့္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနေလသည္။ ရုံးတြင္ ေမြးေန႔ပြဲမ်ားကို က်င္းပေလ႔ရွိေသာ္လည္း မိေတာတို႔ဌာနတြင္ ေမြးေန႔ပြဲမ်ား မက်င္းပၾကသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္ေလသည္။ မက်င္းပရျခင္းအေၾကာင္းမွာ မိမိတို႔ကိုယ္မိမိတို႔ အသက္ႀကီးလာၾကၿပီဟုယူဆမိကာ က်င္းပလိုစိတ္မရွိၾကေတာ႔၍ဟု တိုတိုတုပ္တုပ္ဆိုရအံ႔။

လြန္ခ႔ဲေသာႏွစ္မ်ားတြင္မေတာ႔ တစ္စုံတစ္ေယာက္၏ေမြးေန႔ရက္ေရာက္ၿပီဆိုလွ်င္ ရုံးသို႔ လွလွပပျပင္ျပင္ဆင္လာၾကၿပီး၊ ေမြးေန႔ပြဲမ်ားကိုလည္း တခမ္းတနား ေပ်ာ္ရႊင္စြာက်င္းပေလ႔ ရွိၾကသည္။ မိမိေမြးေန႔ကို ခ်စ္ခင္သူမ်ားက သတိမရၾကလွ်င္ ဘဝႀကီးတစ္ခုလုံးၿပီးဆုံးေတာ႔မလို ဝမ္းနည္းတတ္ၾကေသး၏။ အသက္သုံးဆယ္နား ကပ္လာၾကသည္႔အခါတြင္မေတာ႔ ေမြးေန႔ပြဲက်င္းပရန္ စိတ္သိပ္မပါၾကေတာ႔။

ထိုသုိ႔စိတ္သိပ္မပါၾကေသာ္လည္း ေမြးေန႔ပြဲမ်ားကိုေတာ႔ က်င္းပေနၾကဆဲ။ သုံးဆယ္ေက်ာ္လာၾကသည္႔အခါတြင္မေတာ႔ မိမိေမြးေန႔ကို သတိမရၾကလွ်င္လည္း ဘာမွသိပ္မျဖစ္ၾကေတာ႔။ တစ္စုံတစ္ေယာက္က သတိရၿပီး က်င္းပေပးလွ်င္လည္း စိတ္မပါ့တပါျဖင့္ က်င္းပျဖစ္ၾကေသးသည္။ သုံးဆယ္ေႏွာင္းၿပီး လာခ်ိန္ကာလမ်ားတြင္မေတာ႔ မိမိေမြးေန႔ကို သတိရၾကမည္ကိုပင္ စိုးရိမ္လာၾကေတာ႔သည္။ ေမြးေန႔ပြဲထက္ အေရးႀကီးေသာ အျခားကိစၥမ်ားႏွင့္ လုံးခ်ာလည္ လိုက္ေနၾကရသည္လည္း ပါသည္။ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲဟု ေမးခံရမည္ကိုလည္း စိုးရိမ္လာၾကသည္လည္း ပါမည္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

January 24, 2014

လူႀကဳံ

Filed under: Vancouver, Canada, ေဆာင္းပါး, စာစု — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 1:44 am
မိေတာသည္ ေမြးေန႔မတိုင္မွတစ္ရက္၊ ေမြးေန႔ရက္ႏွင့္ ေမြးေန႔ၿပီးသည္႔တစ္ရက္တိတိအထိ မိသားစု၊ မိတ္ေဆြ၊ ရုံးမွသူငယ္ခ်င္းမ်ား ဖဘ/အြန္လိုင္းမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေၾကာင့္ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ မုဒ္ကို ေပ်ာက္မည္စိုးသျဖင့္ ဖဘေပၚတြင္ မိမိ ေပ႔ခ်္မွလြဲ၍ ဘယ္ေပ႔ခ်္ကိုမွ မဖတ္ရန္ အသက္ရႈေအာင့္ၿပီး ေနေနခဲ႔ေသာ္လည္း……………………..ဆိုၿပီး ဖဘမွာ အစခ်ီရျခင္းအေၾကာင္းကေတာ႔…

ဒီကေန႔…

သတင္းခ်စ္သူေဝဟင္ရဲ႕ ရန္ကုန္ေလဆိပ္မွာလူႀကံဳထည့္ေပးလိုက္ပါရေစဆိုၿပီး ေဆးရြက္ႀကီးေတြ ၀ွက္ၿပီး ထည့္ေပးလိုက္တဲ႔အေၾကာင္းကို ခံစားေရးဖြဲ႔ထားတဲ႔ facebooker  တစ္ဦးရဲ႕ “စင္ကာပူသြားမည့္သူမ်ား သတိထားပါ” ဆိုတဲ႔ ပိုစ္ေလးကို ဖတ္ရပါတယ္။ မူရင္းပိုစ္ကိုအရင္ဖတ္ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ရန္ကုန္ေလဆိပ္မွာ လူႀကံဳထည့္ေပးလိုက္ပါရေစဆိုၿပီး လာ အကူအညီ ေတာင္း တဲ႔လူေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္ အားနာမေနဘဲ ျငင္းလိုက္တာ ကိုယ္႔အတြက္ အႏၲရာယ္အကင္းဆံုး ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ကၽြန္ေတာ္႔ အသိတစ္ေယာက္ အားနာၿပီး လမ္းႀကံဳ သယ္သြားေပးမိတာ ထည့္ေပးလိုက္တဲ႔သူက လက္ဖက္ေတြ၊ ငပိေၾကာ္ေတြလို႔ ေျပာၿပီး ထည့္ေပးလိုက္ေပမယ္႔ စင္္ကာပူေလဆိပ္ေရာက္လို႔ စစ္ေတာ႔မွ ေဆးရြက္ႀကီးေတြ ၀ွက္ၿပီး ထည့္ေပးလိုက္တာ သြားမိပါတယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

January 7, 2014

မုန္းခ်င္တယ္ကြယ္.. ျမသီလာရယ္ (၆)

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 10:59 pm

myathilarpic1.jpg

 

ကၽြန္းကေလးဟာ လူသူနည္းတယ္။ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာလည္း ေျခလွ်င္ပဲ သြားၾကရတယ္။ သြားစရာေနရာကလည္း ဘာမွ မယ္မယ္ရရမရွိပါဘူး။ လူေနအိမ္ေျခ အနည္းငယ္ပဲ ေသာင္ျပင္နားမွာရွိတယ္။ တည္းရမယ္႔ အိမ္ကေလးကလည္း ေသာင္စပ္နဲ႔ ေျခသုံးေလးလွမ္းအကြာေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ အိမ္ကေလးဆိုေပမယ္႔ ဘန္ဂလိုသာသာပါပဲ။ အိပ္ခန္း ၃ခန္း၊ ထမင္းစားခန္း။ မီးဖိုေခ်ာင္ ရွိ-မရွိေတာင္ မမွတ္မိဘူး။ ထမင္း-ဟင္းေတြက တစ္ေနရာရာမွာခ်က္ၿပီး ယူလာေပးၾကတယ္ထင္တယ္။ အိမ္ေရွ႕ခန္းကေတာ႔ အက်ယ္ႀကီးပဲ။ အိမ္က ဝင္ေပါက္ႀကီး ၂ေပါက္ရွိတယ္။ တစ္ေပါက္က ေသာင္ျပင္ဘက္က ဝင္တဲ႔အေပါက္နဲ႔ ေနာက္တစ္ေပါက္က ေနာက္ဘက္ လမ္းကေန ဝင္တဲ႔ အေပါက္။ အိမ္က အိမ္ေရွ႕ႏွစ္ခုရွိၿပီး အိမ္ေနာက္ဘက္ဆိုတာ မရွိတဲ႔ အိမ္မ်ိဳး။ေသာင္ျပင္စပ္မွာ တန္းစီေဆာက္ထားတဲ႔ အိမ္တိုင္းဟာ အဲသလိုပဲ။ အားလုံးက ေသာင္ျပင္ဘက္ကို မ်က္ႏွာမူထားေပမယ္႔ ေနာက္ဘက္ေတြမွာလည္း ဝင္ေပါက္က်ယ္ႀကီးေတြ ရွိတယ္။ ပင္လယ္ေလေတြဆိုတာ အိမ္ထဲအထိ တိုက္ခတ္တယ္။ ကိုကိုးကၽြန္းဟာ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး အပူခ်ိန္ ၂၁ဒီဂရီစင္တီဂရိတ္ေအာက္ မက်တာမို႔ အၿမဲေႏြးေနတတ္တယ္။

က်မတို႔ ေရာက္လာတဲ႔အခ်ိန္မွာ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ လူအျပည္႔ပဲ။ အားလုံးကလည္း အလုပ္ရႈပ္ေနၾကသလိုပဲ။ လူေတြသိပ္မ်ားလာရင္ ေနရတာ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္သလိုျဖစ္လာတတ္တဲ႔ က်မ၊ ေသာင္ျပင္က်ယ္ႀကီးကို အိမ္ထဲကေန လွမ္းျမင္ရင္ခုန္ေနတဲ႔ ခံစားခ်က္နဲ႔အတူ၊ အိမ္ေရွ႕ေပါက္ကေန ပင္လယ္ဘက္ကို ထြက္လာခဲ႔တယ္။

ပထမေတာ႔ ေသာင္စပ္က သဲေတြကို ေျခေထာက္နဲ႔ ထိုးဖြၾကည္႔တယ္။ ေသာင္စပ္နားမွာ အုန္းပင္ ခပ္က်ဲက်ဲေပါက္ေနတယ္။ အိမ္ကေလးရဲ႕ ဘယ္ဘက္မွာ တထီးတည္းေသာ အုန္းပင္က ပင္စည္တစ္ဝက္ေလာက္ထိ ေျမျပင္နဲ႔ မ်ဥ္းၿပိဳင္ေစာင္းေနၿပီးမွ အေပၚကို ေထာင္တက္သြားတယ္။ ေသာင္စပ္တေလွ်ာက္ ခရုခြံေတြ၊ ၾကယ္ငါးအေသေတြ၊ သႏၱာေက်ာက္တန္းကပဲ႔ေၾကြစီးေမ်ာေသာင္တင္လာပုံရတဲ႔ အပိုင္းအစေလးေတြက တစ္တန္းႀကီးပဲ။ အဲဒီေနာက္မွာကေတာ႔ ပင္လယ္ေရနဲ႔နူးအိေပ်ာ႔တြဲေနၿပီျဖစ္တဲ႔ အုန္းခြံတန္း။ မၾကာခင္မွာ ပင္လယ္ျပင္ကေပးထားတဲ႔ သဘာဝတရားေတြကို ပင္လယ္ျပင္က ျပန္သိမ္းယူသြားေတာ႔မွာ။

ပင္လယ္ဘက္ကိုထြက္လာတဲ႔ က်မေနာက္မွာ ညီမေလးက ကပ္လိုက္လာတယ္။ သူ႔ကိုၾကည္႔ရတာ သဲထဲမွာ ႀကိဳးစားယက္ေနရတဲ႔ လိပ္ေပါက္စေလးလိုပဲ။ ခရီးပမ္းလာလို႔ ေမာေနတာလည္း ပါတယ္ထင္တယ္၊ ေက်ာက္တုံးတစ္တုံးေပၚမွာ သြားထိုင္ေနတယ္။ အဲဒီေက်ာက္တုံးကလည္း လူ႔ယဥ္ေက်းမႈႀကီးေတြ ေပၚမလာခင္ကတည္းက သူ႔အတြက္ ရွိေနေပးသလားထင္ရေအာင္ သူ႔ကိုယ္လုံးနဲ႔အတိပဲ။ ေနာက္ၿပီး ေက်ာက္တုံးက ခပ္ခြက္ခြက္ေလးျဖစ္ေနေတာ႔ သူ႔အတြက္ ဆိုဖာေက်ာက္တုံးေလးေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူအဲဒီေက်ာက္တုံးေလးမွာပဲ အၿမဲထိုင္ၿပီး ပင္လယ္ဘက္ကို ေငးေနတတ္တယ္။ က်မတို႔ ညီအစ္မက သူမ်ားညီအစ္မေတြကို သိပ္မေဆာ႔ဘူးလို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ထင္ေပမယ္႔ ေမေမကေတာ႔ အဲသလိုမထင္ဘူး။ ႏွစ္ေယာက္သား စကားေတြေတာ႔ အရမ္းေျပာတယ္။ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ထိုင္ေနၾကတာကို အေဝးကေနၾကည္႔ရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စကားမေျပာၾကဘဲ ထိုင္ေနၾကတဲ႔ပံုစံမ်ိဳး။ ဒါေပမယ္႔ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာေနတတ္ၾကတယ္။ အဲဒါ… အခုခ်ိန္ထိပါပဲ။

က်မလည္း ေသာင္ျပင္ႀကီးအတိုင္း ပင္လယ္ဘက္ကိုေလွ်ာက္လာလိုက္တာ အိမ္ကေလးက မႈန္ျပျပဘဲ က်န္ေတာ႔တယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

January 5, 2014

မုန္းခ်င္တယ္ကြယ္.. ျမသီလာရယ္ (၅)

Filed under: စာအုပ္ခံစားခ်က္ (Book Review), ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 2:57 am

အဲသလိုနဲ႔ က်မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အေျခအေနေပးရင္ ေပးသလို မန္က်ည္းပင္ႀကီးေအာက္မွာ ကရာေတးက်င့္ၾကေတာ႔တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ေျမာင္းျမကေန ရန္ကုန္မွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ႔ က်မရဲ႕အထိန္းကလည္း ကရာေတးတတ္တယ္။ အထိန္းဆိုေပမယ္႔လည္း အဲဒီတုန္းက ရွိလွမွ ၁၇ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ က်မတို႔ ညည လူေျခတိတ္တာနဲ႔ အိမ္ေနာက္ဘက္ သဲျဖဴျဖဴေတြေပၚမွာ ‘ဟီး…ယား’ လုပ္ၾကတာ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ လသာေနၿပီဆိုရင္ မန္က်ည္းကိုင္းေတြနဲ႔ မန္က်ည္းရြက္ေတြကို ျဖတ္လို႔ လေရာင္က သဲျဖဴျဖဴေတြေပၚကို ဖ်ာက်ေနတာ လင္းလို႔ထိန္လို႔။ မန္က်ည္းရြက္အရိပ္ေတြကိုေတာင္ ထင္းေနေအာင္ ျမင္ရတတ္တယ္။

အဲသလို သဲျဖဴျဖဴေတြေပၚမွာ ‘ဟီး… ယား’ လုပ္တာ ပထမဆုံးအႀကိမ္ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ မၾကာေသးခင္း ကာလတစ္ခုတုန္းကလည္း လေရာင္ေအာက္က သဲျဖဴျဖဴေတြေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကရာေတးက်င့္ခဲ႔ဖူ။းပါတယ္။

အဲဒီ သဲျဖဴျဖဴေတြ ရွိတဲ႔ေနရာကေတာ႔ အားလုံးနဲ႔ေဝးတဲ႔ ေနရာတစ္ခုမွာ ထီးထီးႀကီး ရွိေနတဲ႔ “ကိုးကိုးကၽြန္း” ဆိုတဲ႔ ကၽြန္းတစ္ကၽြန္းေပၚမွာပါပဲ။

ေရက်သြားၿပီဆိုရင္ ေသာင္ျပင္ျဖဴလႊလႊေတြ မ်က္စိတစ္ဆုံးေပၚေနတတ္တဲ႔၊ အုန္းပင္ေတြ ပင္လယ္ကဗြီးေတြ အစုလိုက္ေပါက္ေနတတ္တဲ႔ ေရပတ္လည္ ဝန္းရံေနတဲ႔ ကၽြန္းကေလးတစ္ကၽြန္းပါ။

အဲဒီ ကၽြန္းကေလးဟာ လူေတြေျခေထာက္ေတာင္ ခ်ဖို႔မသင့္တဲ႔ ကၽြန္းကေလးလို႔ ထင္တယ္။ သဘာဝအလွေတြ၊ ရွားပါးသစ္ပင္ေတြ၊ ရွားပါး ေရသတၱဝါေတြ၊ လူႀကီးေတြေတာင္ တက္စီးလို႔ရတဲ႔ လိပ္ႀကီးေတြ က်င္လည္က်က္စားရာ အိႏိၵယ သမုဒၵရာထဲက ျမန္မာေတြပိုင္တဲ႔ ကၽြန္းမို႔ သဘာဝေလးအတိုင္း သူ႔ဟာသူေလး ရွိေနေစခ်င္မိတာ က်မရဲ႕ ဆႏၵပါ။

သာယာလွပလြန္းတဲ႔ ကိုးကိုးကၽြန္းရဲ႕ အတိတ္ဟာလည္း ျမန္မာျပည္မႀကီးလိုပဲ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွခဲ႔ပါဘူး။

ကိုးကိုးကၽြန္းဟာ ကၽြန္းႀကီး၊ ကၽြန္းေလးအျပင္ အျခားကၽြန္းေသး၂ကၽြန္းနဲ႔ ဖြဲ႔တည္ထားတာပါ။ ကၽြန္းႀကီးနဲ႔ကၽြန္းေလးၾကားက ေရလက္ၾကားကိုေတာ႔ Alexandra Channel လို႔ေခၚပါတယ္။ ကိုးကိုးကၽြန္းစုေတြဆိုၿပီး ၾကားထဲက ေရလက္ၾကားကေတာ႔ အဂၤလိပ္အမည္ျဖစ္ေနရတာ၊ ကိုးကိုးကၽြန္းစုမ်ားကို အဂၤလိပ္က သိမ္းပိုက္ထားခဲ႔လို႔ပါပဲ။ ကိုးကိုးကၽြန္း ဆိုတာကလည္း အုန္းသီးလို႔ေခၚတဲ႔ ကိုးကိုးနတ္ (coconut) ကို သူတို႔စကားအရေခၚရင္း ကိုးကိုးကၽြန္း ျဖစ္ခဲ႔တာလို႔လည္း ဆိုပါတယ္။ ကိုးကိုးကၽြန္းဟာ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ကေန ျမန္မာေတြရဲ႕ လက္ထဲကို ျပန္ေရာက္လာခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သိပ္မၾကာခင္မွာ ျမန္မာလက္ထဲကေန ဂ်ပန္လက္ထဲကို က်ေရာက္ခဲ႔ျပန္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ႔ တစ္ခါ ျမန္မာေတြလက္ထဲကို ျပန္ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ အိႏိၵယႏိုင္ငံရဲ႕ ပထမဆုံးေသာ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဂ်ဝါဟလာေနရူးက ကိုးကိုးကၽြန္းကို ၁၉၅၀ခုႏွစ္ေတြတုန္းက ျမန္မာေတြဆီ လွဴလိုက္တာ၊ အရင္တုန္းက အိႏိၵယပိုင္လို႔လည္း ဆိုၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ႔လည္း အားလုံးသိၾကတဲ႔အတိုင္းပါပဲ ဦးေနဝင္းအစိုးရလက္ထက္မွာ ကိုးကိုးကၽြန္းဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ စာေရးဆရာႀကီးေတြကို တစ္သက္တစ္ကၽြန္းပို႔တဲ႔ ကၽြန္းကေလး ျဖစ္လာရျပန္ပါတယ္။ ဒါေတြအျပင္ ျမန္မာေတြပိုင္တဲ႔ ဒီကၽြန္းကေလးကို တရုတ္အစိုးရထံ ဌားရမ္းထားတယ္လို႔လည္း သတင္းေတြကထြက္ျပန္ပါတယ္။ ဒါကိုလည္း အေမရိကန္က ေရဒါေတြနဲ႔ ဟုတ္-မဟုတ္ ေစာင့္ၾကည္႔ေနၾကၿပီး မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုျပန္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ က်မမွာ ရွိတဲ႔ မျဖစ္စေလာက္ ပရိုဂရမ္ေလးနဲ႔ လွမ္းၾကည္႔ေတာ႔လည္း ကိုးကိုးကၽြန္းေလးဟာ ပင္လယ္ျပာႀကီးထဲမွာ တိတ္တဆိတ္ပါပဲ။ အိမ္ေျခေလး အနည္းငယ္နဲ႔ ဘာမွကို မရွိရွာပါဘူး။

က်မေရာက္ခဲ႔စဥ္အခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ ကိုးကိုးကၽြန္းေပၚက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းေထာင္ကို ဖ်က္သိမ္းၿပီးခဲ႔ပါၿပီ။ ကိုးကိုးကၽြန္းကို သြားမယ္ဆိုတုန္းက သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ေထာင္သားေတြကို ထားတဲ႔ကၽြန္းႀကီးေပၚကို သြားမွာ မေၾကာက္ဘူးလားလို႔ ေမးၾကပါတယ္။ အရြယ္ေလးေတြဟာ သိပ္ငယ္လြန္းတဲ႔အတြက္ အဲဒီကၽြန္းႀကီးေပၚမွာ တစ္သက္တစ္ကၽြန္းက်ခဲ႔ရသူေတြဟာ လူဆိုးသူခိုးေတြ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သူတို႔ ဘယ္လိုမွ မသိႏိုင္ခဲ႔ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔ ကိုးကိုးကၽြန္းကိုသြားမယ္႔ သေဘာၤေပၚကို ေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။ ကိုးကိုးကၽြန္းဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အေနာက္ေတာင္ဘက္ ေရမိုင္(၂၅၀)အကြာမွာ ရွိပါတယ္။ ေဖေဖဟာ က်မတို႔လိုက္မယ္ဆိုလို႔ ရာသီဥတုသာယာတဲ႔ ေႏြရာသီကို ေရြးခဲ႔ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔ သာယာလွပတဲ႔ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ကိုးကိုးကၽြန္းကို ထြက္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ ညေနေစာင္း ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္အထိ ပင္လယ္ျပင္ဟာ ခ်စ္စရာေကာင္းဆဲပဲ။ လိႈင္းေလၿငိမ္သက္လို႔။ က်မ သတိထားမိတာကေတာ႔ သေဘာၤေပၚမွာ လူေျခတိတ္ဆိတ္လြန္းေနတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဟိုနား ဒီနား ယူနီေဖာင္းဝတ္ အခ်ိဳ႕ကလြဲလို႔ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ညစာစားၿပီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ က်မက ထမင္းစားပြဲေပၚက လိေမၼာ္သီးေလး ႏွစ္လုံးကို ဂါဝန္အိတ္ေလးထဲမွာ ထည္႔ထားလိုက္တယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

January 3, 2014

မုန္းခ်င္တယ္ကြယ္.. ျမသီလာရယ္ (၄)

Filed under: စာအုပ္ခံစားခ်က္ (Book Review), အေတြးအျမင္, ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 6:02 pm

အျခားတိုင္းျပည္မွာ ရွိတဲ႔လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ပညာေရး၊ အားကစား၊ အႏုပညာ၊ ဂီတ၊ တီထြင္ဖန္တီးမႈေတြထဲမွာ က်င္လည္ေပ်ာ္ပါးေနခ်ိန္၊ က်မတို႔တိုင္းျပည္က လူငယ္အမ်ားစုမွာေတာ႔ မြန္းၾကပ္မႈေတြနဲ႔ တစ္စုံတစ္ရာကို အၿမဲမေက်မနပ္မႈေတြထဲမွာ က်င္လည္ခဲ႔ၾကတယ္။

တိုင္းျပည္ဟာ မၿငိမ္းခ်မ္းခဲ႔ဘူး။

ၿငိမ္းခ်မ္းသင့္သေလာက္ မၿငိမ္းခဲ႔တဲ႔ တိုင္းျပည္ထဲကလူငယ္ေတြကို ဦးေႏွာက္ေလွ်ာ္ဖြပ္ထားခဲ႔တာကေတာ႔ “ကမၻာေပၚမွာ အယဥ္ေက်းဆုံးတိုင္းျပည္” ဆိုၿပီး ဦးေႏွာက္ေလွ်ာ္ဖြပ္ထားတယ္။ ကိုယ္႔တိုင္းျပည္ကလြဲၿပီး က်န္တဲ႔တိုင္းျပည္က လူေတြမွာ ဟိရိၾသတၱပၸတရားဆိုတာ မရွိၾကဘူး၊ ၾကင္နာသနားတတ္ျခင္း မရွိၾကဘူး၊ ဘာသာေရးမကိုင္းရိႈင္းၾကဘူး၊ အလွဴအတန္းမရက္ေရာၾကဘူး။ ကိုယ္ေတြသာလွ်င္ ၾကင္နာသနားတတ္တယ္၊ အလွဴရက္ေရာတယ္၊ ၾကင္နာသနားတတ္တယ္လို႔ အဟုတ္ကိုထင္ခဲ႔တယ္။ ကိုယ္႔တိုင္းျပည္သာလွ်င္ အယဥ္ေက်းဆုံး၊ အၿငိမ္းခ်မ္းဆုံး တိုင္းျပည္လို႔ ထင္ခဲ႔တယ္။ တစ္ကယ္ေတာ႔ ဦးက်ိဳးနာခံၿပီး တစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာရဲတာ ယဥ္ေက်းတာမဟုတ္ဘူး၊ ရိုင္းျပစရာမလိုဘဲ ေကာင္းမြန္စြာ ေဆြးေႏြးေျပာဆိုျငင္းခုံတတ္ျခင္း၊ လူႀကီးေတြ၊ ဘာသာေရးအႀကီးအကဲေတြ၊ ဆရာ-ဆရာမေတြနဲ႔ အေၾကာင္းတစ္စုံတစ္ရာကို ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုစရာမလိုဘဲ အဆင့္အတန္းရွိရွိနဲ႔ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးေျပာဆိုတတ္ျခင္း (dialogue) ဆိုတာကို မသိခဲ႔ၾကဘူး။ လူငယ္ေတြက ေျပာခ်င္ၾကတယ္ဆုိရင္ေတာင္ လူႀကီးေတြအေနနဲ႔က ဒါကို အာခံျခင္းလို႔ ျမင္တတ္ၾကေသးတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းခြင့္ရွိရဲ႕သားနဲ႔ မၿငိမ္းခ်မ္းႏိုင္တဲ႔ တိုင္းျပည္ေလးဟာ အဂၤလိပ္က ကၽြန္ျပဳျခင္း၊ ဂ်ပန္ကၽြန္ျပဳျခင္း စတာေတြကိုလည္း ခံခဲ႔ရတယ္။ ထိုသို႔ေသာ သခင္ဆိုသူေတြနဲ႔ သူတို႔ခ်မွတ္ထားတဲ႔ စနစ္ေတြကိုလည္း ဂ်င္နေရးရွင္းေတြအလိုက္ ေတာ္လွန္ခဲ႔ၾကရေသးတယ္။

“အေသရိုက္သတ္
အၿမီးျပတ္လည္း
ဆတ္ဆတ္ ဆတ္ဆတ္ တုန္ေသးသည္”

ဆရာႀကီး သုခမိန္လိႈင္ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ ‘ေတာ္လွန္ေသာအသိ’ ဆိုတဲ႔ ရုပ္ရွင္သစ္မဂၢဇင္းက ကဗ်ာအပိုင္းအစေလး။ လူငယ္ေတြရဲ႕ အတၱမဲ႔ေတာ္လွန္ေရးကို ပိုမိုစိတ္ၾကြေစခဲ႔သလား။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

January 1, 2014

♫ ♥●••·˙ ကူးေျပာင္းျခင္း˙·••●♥♫

Filed under: ကဗ်ာ (Poems) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 1:23 am

ရြက္ေၾကြေတာနားက
ေဆြးေဆြးေလး စီးေနတဲ႔
ခပ္ေႏြးေႏြး စမ္းေခ်ာင္းေဘး

ဒါမွမဟုတ္…

moonriver.jpg

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

December 31, 2013

မုန္းခ်င္တယ္ကြယ္.. ျမသီလာရယ္ (၃)

Filed under: စာအုပ္ခံစားခ်က္ (Book Review), ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 8:31 pm

အဲသလို…. အနာဂတ္က မေရရာဘူးဆိုတဲ႔ အေတြးေတြကိုထမ္းပိုးလို႔ ျမသီလာကို အေရာက္သြားမွာမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ႔ စိတ္မ်ိဳးေတြက သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာလည္း ရွိေနခဲ႔ၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ျမသီလာကို သြားေတာ႔သြားမယ္၊ ဒါေပမယ္႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျမသီလာနဲ႔ အေဝးႀကီး.. အေဝးႀကီးေနရာေတြကို အေရာက္သြားၿပီး ဘဝရပ္တည္မႈတြက္၊ ပညာ၊ ေငြ၊ ဥစၥာတစ္ခုခု ရွာရမယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္မ်ိဳးေတြကလည္း ရွိေနခဲ႔ၾကတယ္။

ကိုယ္ေနတဲ႔ သစ္ပင္ႀကီး သိပ္လွမွန္း၊ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းမွန္းလည္း သိတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ အခ်ိဳ႕သစ္ကိုင္းေတြဟာ ယိုယြင္းပ်က္စီးေနတယ္ ဆိုတာကိုလည္း သိၾကတယ္။ က်ိဳးေနတဲ႔ သစ္ကိုင္းေတြကို ကိုယ္တိုင္လည္း မျပဳျပင္တတ္ဘူး၊ ျပဳျပင္တတ္ခဲ႔ရင္ေတာင္ တိတ္အနီေတြက ပတ္ထားျခင္းခံေနရတယ္။ အဲလိုအခ်ိန္မွာ… ပတ္ဝန္းက်င္က အျခားဌက္ကေလးေတြကလည္း အေဝးႀကီးကို ပ်ံပ်ံသြားတယ္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ျပန္မလာေတာ႔ဘူး၊ အခ်ိဳ႕ကလည္း ျပန္လာတယ္။ ျပန္လာရင္လည္း အေမႊးအေတာင္က ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္နဲ႔ဆိုေတာ႔….. ဒီသစ္ပင္ႀကီးကို ခ်စ္ေနပါေသာ္လည္း ဟိုးခပ္ေဝးေဝးကို ပ်ံသန္းၾကည္႔ခ်င္တဲ႔ စိတ္တစ္ခုက ျဖစ္ေနခဲ႔ၾကတယ္။ လူဆိုတာကလည္း အေဝးက ျမက္ခင္းကမွ ပိုစိမ္းတတ္တဲ႔ သေဘာက ရွိတာကိုး။

တစ္ကယ္ဆို…. ကိုယ္႔တိုင္းျပည္ကေန အေဝးႀကီး အေဝးႀကီးကို သြားမယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္ေတြဟာ အျခားတိုင္းျပည္ေတြထဲက လူငယ္ေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ က်မတို႔ေလာက္ အနည္က်ေနၾကပါ့မလား။ ဒီလိုစိတ္မ်ိဳးေတြဟာ က်မတို႔တိုင္းျပည္ကလူငယ္ေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာပဲ ေအာင္းေနၾကတာလား။ ဒီေလာက္သာယာလွပတဲ႔၊ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔၊ ခ်စ္လည္းခ်စ္ေနရတဲ႔ တိုင္းျပည္ကို ထားၿပီး အျပင္ကိုထြက္ခ်င္ေနတဲ႔စိတ္မ်ိဳး အျခားတိုင္းျပည္က လူငယ္ေတြမွာ မရွိသေလာက္နည္းတယ္ဆိုတာ၊ ကိုယ္တိုင္အျပင္ေရာက္မွ သိလာခဲ႔ရတယ္။ အေမရိကန္လူငယ္ေတြ၊ ၾသဇီလူငယ္ေတြ၊ ကေနဒီယန္လူငယ္ေတြ ထား၊ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ စကၤာပူ၊ ထိုင္းက လူငယ္ေတြေတာင္ ေက်ာင္းၿပီးရင္ ႏိုင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္မယ္၊ ပညာရွာမယ္ဆိုတဲ႔ အေတြးေတြ ရွိလိမ့္မွာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ထြက္တယ္ဆိုရင္လည္း ဝမ္းဝဖို႔၊ မိသားစု ျပန္ၾကည္႔ဖုိ႔၊ ကိုယ္႔အတြက္ ပညာရွာဖို႔ ဆိုတာထက္၊ (မ်ားေသာအားျဖင့္) ဝါသနာအရ၊ လူသားထုတစ္ခုလုံးရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြား အရပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အခုခ်ိန္ထိေတာင္မွာ သူတို႔ကိုယ္ဆီကိုလာရင္ စီးပြားျမဳပ္ႏွံဖို႔၊ expatriate ေတြအေနနဲ႔ပဲ လာၾကတာမ်ားတယ္။

ဟိုတုန္းကတည္းကလည္း အျပင္ကို ထြက္သြားတဲ႔သူေတြကို တိုင္းျပည္သစၥာေဖာက္ေတြ၊ အမိျမန္မာျပည္ကို မခ်စ္တဲ႔သူေတြ၊ စိတ္ရဲ႕ခ်မ္းသာမႈကို စြန္႔ပစ္ၿပီး ရုပ္ဝတၳဳေနာက္ကို လိုက္သူေတြလို႔လည္း ပတ္ဝန္းက်င္ထဲကလူေတြကပဲ အခ်င္းခ်င္း အဖန္တလဲလဲ ဦးေႏွာက္ေလွ်ာက္ဖြတ္တတ္ၾကေသးတယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

December 17, 2013

မုန္းခ်င္တယ္ကြယ္.. ျမသီလာရယ္ (၂)

myathilar.jpg ဒီလိုနဲ႔ ‘ျမသီလာအလြမ္းေျပ’ ရဲ႕ ညံ႔သက္စြာ ႏွိပ္စက္ခံရတဲ႔ တလူးလူး တလိမ့္လိမ့္ညေတြရဲ႕ အဆုံးမွာ၊ book review လည္း မဟုတ္၊ စာအုပ္ေလးကို ထပ္မံမိတ္ဆက္ေပးျခင္းလည္း မျမည္တဲ႔၊ ကိုယ္႔အေၾကာင္းေတြကို ဆရာမရဲ႕ ‘ျမသီလာအလြမ္းေျပ’ နဲ႔ ခ်ိန္ထိုးျခင္းလို႔ ဆိုလို႔ရတဲ႔စာေတြကို၊ ႏွလုံးသားကေကာ ဦးေႏွာက္ကပါ တရေဟာ ထထ ေရးေနေတာ႔တာပါပဲ။ တစ္ကယ္ကေတာ႔ စာအုပ္ထဲကစာေတြကို တစ္ပုဒ္ဖတ္ၿပီးတိုင္း ဆရာမေမၿငိမ္းကို ကိုယ္႔ရင္ထဲက စကားေတြ၊ ကိုယ္ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အျဖစ္ေတြကို တသြင္သြင္ေျပာေနမိတဲ႔ အျဖစ္မ်ိဳး။

ဆရာမေျပာတဲ႔ ခင္ေမာင္တိုး၊ ခင္ဝမ္း၊ ခိုင္ထူး၊ မြန္းေအာင္တို႔ဆိုတာက အလယ္တန္းေက်ာင္းသူ ဘဝထဲက စူးစူးရွရွ နားေထာင္ခဲ႔ဖူးတယ္။ အထူးသျဖင့္ ခိုင္ထူးနဲ႔ မြန္းေအာင္။ မူလတန္းနဲ႔အလယ္တန္းကာလ စပ္ၾကားေလာက္ကစၿပီး ေကာ္နီ၊ ေဟမာေနဝင္း၊ ေမဆြိ စတဲ႔ ႏိုင္ငံေက်ာ္ေတးသံရွင္ေတြရယ္၊ ခင္ေမာင္တိုး၊ ခင္ဝမ္း၊ ခိုင္ထူး၊ မြန္းေအာင္တို႔ရဲ႕ ေတးသံေတြရယ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ လမ္းမေတြေပၚကို လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြကေန ဖိတ္စင္က်လာေနတာ တရေဟာ။ မိန္းကေလးေတးသံရွင္ေတြရဲ႕ သီခ်င္းေတြထဲမွာ ‘ကိုကိုေရ သိပ္ခ်စ္တယ္.. အစြဲႀကီးစြဲမိၿပီရွင္’ တို႔၊ ‘မခင္ခ်င္လည္း ရပါတယ္၊ မၾကင္ခ်င္လည္း ရပါတယ္၊ ရင္ထဲက သမီးရဲ႕ဦးကို အၿမဲတမ္းနားလည္မယ္’ ဆိုတာေတြကိုလည္း မၾကားခ်င္မွ အဆုံး။

ေဂ်ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ ‘အခ်စ္ေရ႕ ေနလို႔မွ ေကာင္းရဲ႕လား’ နဲ႔ စၿပီး ရင္းႏွီးရတဲ႔ေန႔က မန္းေခ်ာင္းေရမ်က္ႏွာျပင္ေပၚက ဝါးတံတားေလးေပၚမွာ။ အဲဒီတုန္းက က်မ ဂါဝန္ဝတ္ဆဲ အရြယ္။ သနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားနဲ႔ ဂါဝန္ကေလးနဲ႔ မိသားစုတည္းခိုေနတဲ႔ ေရႊစက္ေတာ္ဘန္ဂလိုတစ္ခုရဲ႕ေရွ႕က ဝါးတံတားေလးေပၚမွာထိုင္ၿပီး၊ ေနဝင္ရီတေရာမွာ ေအးျမစြာ တသြင္သြင္စီးက်ေနတဲ႔ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေရထဲ ေျခေထာက္ခ်ၿပီး ေခ်ာင္းအထက္ပိုင္းကို ေငးေနခဲ႔စဥ္ကေပါ့။ ေဂ်ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့အသံဟာ ဟိုးေတာင္ေပၚကေန ေတာင္ေအာက္ကေခ်ာင္းေရထဲ လက္ပံသီးကေလး ေဝ႔ကနဲဝိုက္ကနဲ ေၾကြက်လာသလို႔ ေတာင္နံရံေတြကို ပဲ႔တင္ခတ္လို႔ စီးေမ်ာလာတယ္။ ရင္ထဲမွာ ဘာကိုလြမ္းရမွန္းမသိဘူးျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ အဲဒီအရြယ္ကလည္း ကေလးအရြယ္ကေနလူငယ္အရြယ္ကို ကူးကာစ၊ လြမ္းစရာနတၱိေပမယ္႔၊ လြမ္းတတ္ေဆြးတတ္ခ်စ္တတ္ဖို႔ အရြယ္ကို အစပ်ိဳးလာေနတဲ႔ အရြယ္ထင္ပါတယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

အေဟာင္းေလးေတြဖတ္ခ်င္ရင္.. »

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike 2.5 Canada License.

က်မစာေလးေတြကို အခ်ိန္ေပးလာေရာက္ဖတ္ရႈေသာ သူမ်ားအားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...လို႔ ေျပာၾကားလိုပါတယ္ရွင္။

♫ ♥●••·˙My story telling is reshaped by your attentive imagination˙·••●♥♫
သည္စာမ်က္နွာေပၚတြင္ရွိေသာ ... ဖန္တီးထားေသာ စာေပ၊ ေဆာင္းပါး စေသာ အနုပညာနွင္႕ ပတ္သက္ေသာစာမ်ား၊ က်မကိုယ္တိုင္ဆြဲေသာ မေတာက္တေခါက္ပန္းခ်ီမ်ား၊ ဓာတ္ပုံမ်ားကို အျခားေနရာတြင္ ကူးယူေဖာ္ျပသည္႔အခါတြင္ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့အမည္ႏွင့္ ဆိုက္အမည္ကို "ျမင္သာထင္ရွားေသာေနရာတြင္" ေဖာ္ျပေပးပါရန္ ေလးစားစြာျဖင္႕ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္ရွင္။

ေယာက္ စာဖတ္ေနပါတယ္

♥♥ ...... ♥♥

တစ္ခ်ိန္တုန္းက အမွတ္တယေလးေတြ....

myfeet4.gif

♥♥ ...... ♥♥

myfeet5.gif

web site hit counter